پل افسوس ونیز

در شهر شناور ونیز، پل های زیادی وجود دارد که بخش های مختلف شهر را به یکدیگر ارتباط می دهد،

اما در این بین یکی از پل ها از سایرین شهرت بیشتری دارد.

این پل که پل افسوس ونیز خوانده می شود، توقفگاه بعدی آسمان پرستاره پرشیا است.

لطفا تا انتهای این نوشته با ما همراه باشید.

پل افسوس ونیز از چند نظر دارای اهمیت می باشد.

نخست آن که معماری و شکوه خاص آن، گردشگران را شگفت زده می کند.

این پل، یک پل سفید رنگ و از طرفی هم سرپوشیده است که نمای زیبایی دارد.

اما داستان هایی که حول محور آن وجود دارد کمی دلهره آور و ناراحت کننده است.

پل افسوس ونیز که گاهی با نام پل آه هم شناخته می شود، در قرن 17 میلادی ساخته شده است.

سازنده و طراح آن شخصی به نام آنتونیو کنتینو بوده و تکمیل شدن آن نیز دو سال زمان برده است.

این پل سرپوشیده سفید رنگ بر روی رودخانه ریو دی پالاتزو قرار دارد.

اما علت نام گذاری پل افسوس ونیز تا حدودی به دو ساختمانی باز می گردد که در دو سمت آن قرار دارند.

این پل مسیر ارتباطی ساختمان دادگاه و اتاق بازجویی قصر دوک با زندان جدید بوده است.

طبق افسانه ها زندانیان در زمان عبور از این پل با دیدن آخرین منظره از شهر زیبای ونیز آهی از اعماق دل بر زبان می رانده اند.

نکته جالب این که نام پل افسوس را اولین بار لرد بایرون در قطعه شعر، در قرن 19 بر روی این پل نهاده است.

البته داستان های دیگری هم در نام این پل وجود دارد.

سبک معماری زیبای این پل از نوع معماری باروک می باشد.

این پل با معماری خاص خو، حدود یازده متر طول دارد.

این سازه در سال 2007 و به مدت سه سال بازسازی شده است.